Was dit het bier dat Adam brouwde in het Aards Paradijs, nog voor hij zich door Eva en een slang liet verleiden tot het eten van een sappige appel? Brouwde hij het voor zichzelf, of dronk hij het samen met Jahwe? De Bijbel rept er met geen woord over. Wat we wél weten, is dat Adambier een sterk onderschatte bierstijl is. Sommige bierstijlen verdwijnen stilletjes. Andere blijven koppig overeind. Adambier? Dat zit in de tweede categorie.
Geboren in Dortmund, net als de meer bekende Dortmunder, maar van een compleet ander kaliber. Waar een Dortmunder netjes rond de 5 à 6% blijft, haalt Adambier zonder verpinken de 10% ABV of meer. Dit is geen dorstlesser. Dit is genieten.
Donker, krachtig en vaak met een licht zurige toets. Adambier werd vroeger jarenlang gerijpt op hout. Denk aan een kruising tussen een stevige Belgische oud bruin en een hoppige ale, met daarbovenop nog een subtiele rokerigheid. Geen toeval, maar pure noodzaak. In een tijdperk zonder temperatuurcontrole werd mout gedroogd boven open vuur. Houtgestookte ovens gaven hun stempel: rook. Dat karakter leeft vandaag nog voort in stijlen zoals ‘rauchbier’ en ‘grodziskie’ en dus ook in Adambier.
Al heeft de moderne brouwer de scherpe randjes wat afgevlakt. Rook verdwijnt vaak naar de achtergrond, zuur wordt getemd, balans primeert. Begrijpelijk. Maar ook een tikje jammer. Adambier is geen allemansvriend. Het is een bier dat tijd vraagt. Aandacht. Misschien zelfs een beetje geduld.
Maar wie ervoor gaat zitten, ontdekt een stijl die herinnert aan een tijd waarin bier was wat het was.
Dorstig naar meer biernieuws? Klik hier!
