Sommige plaatsen moet je niet bezoeken voor één monument, museum of wereldberoemd café. Je gaat erheen omdat het landschap op zich al de reis waard is. Monthermé is zo’n plek. Diep in de Franse Ardennen kronkelt de Maas er bijna achteloos rond het stadje, terwijl beboste heuvels en grillige rotsformaties het decor vormen. Trek stevige wandelschoenen aan en sluit de dag af bij de lokale brouwerij, en alle ingrediënten voor een geslaagd bier- en wandelweekend zijn aanwezig.
Monthermé ligt tussen Charleville-Mézières en Givet, in het hart van de Franse Ardennen, waar de Semois uitmondt in de Maas. Het stadje wordt omarmd door een spectaculaire meander van de Maas. Van beneden is het mooi. Van boven wordt het indrukwekkend.
Wie Monthermé echt wil begrijpen, moet dus klimmen. Twee natuurplekken springen eruit: Roc-la-Tour en de Roche à Sept-Heures. Twee uitkijkpunten, twee wandelingen en twee heel verschillende manieren om de Franse Ardennen te beleven.
Roc-la-Tour: waar de duivel met stenen gooide
Roc-la-Tour klinkt al behoorlijk dramatisch en het landschap stelt niet teleur. Midden in het bos rijzen enorme kwartsietrotsen uit de Ardense bodem. De grillige rotsformatie lijkt zo onnatuurlijk dat onze voorouders er uiteraard een bovennatuurlijke verklaring voor bedachten.
Volgens de lokale legende sloot een machtsbeluste heer een pact met de duivel. Satan zou voor hem in één nacht een gigantisch kasteel bouwen. In ruil kreeg hij de ziel van de heer. Er was slechts één voorwaarde: het kasteel moest klaar zijn voordat de haan kraaide. Dat liep niet helemaal volgens plan.
Net toen de duivel de laatste steen wilde leggen, kraaide de haan. Satan verloor de weddenschap en reageerde zoals duivels dat blijkbaar doen wanneer een bouwproject vertraging oploopt: hij vernielde de hele boel. De rotsblokken vlogen naar beneden en zouden zo het bizarre landschap van Roc-la-Tour hebben gevormd.
De geologie houdt het op een iets minder spectaculaire verklaring. Roc-la-Tour is een natuurlijke kwartsietformatie. De plek werd bovendien al in de prehistorie gebruikt als bivakplaats. Vandaag is het vooral een van de mooiste wandelbestemmingen rond Monthermé.
Vanaf de parking aan de Route Forestière de la Lyre loopt een wandeling van ongeveer vier kilometer richting Roc-la-Tour en verder naar Roche aux Corpias. Reken op ongeveer anderhalf uur. De route is relatief gemakkelijk, al loont het om er rustig de tijd voor te nemen. Niet alleen vanwege de benen, maar vooral vanwege het uitzicht.
Bossen zover je kunt kijken, diepe valleien en rotsen die boven het landschap uitsteken. Hier begrijp je waarom de Ardennen zoveel legendes hebben voortgebracht. Op een mistige herfstochtend heb je niet veel fantasie nodig om achter iedere boom een Kelt, ridder of verdwaalde duivel te vermoeden.
De perfecte lus van de Maas
Nog indrukwekkender is misschien de Roche à Sept-Heures. Wie beelden van Monthermé heeft gezien, heeft waarschijnlijk zonder het te beseffen het uitzicht vanaf deze plek bewonderd. Hier toont de Maas zich van haar meest fotogenieke kant.
De rivier maakt rond Monthermé een bijna perfecte lus. Vanaf de hoogte lijkt het alsof iemand met een passer een bocht door het Ardense landschap heeft getekend. Aan de binnenkant ligt het stadje, rondom rijzen de dichtbeboste hellingen op. Visit Ardenne noemt de meander zelfs bijna perfect geometrisch. Voor één keer klinkt toeristische promotietaal nauwelijks overdreven.
De wandeling naar en rond de Roche à Sept-Heures is ongeveer zes kilometer lang en vraagt zo’n tweeënhalf uur. Ze is iets pittiger dan die naar Roc-la-Tour. De route volgt een deel van de heuvelkam en rijgt verschillende uitzichtpunten aan elkaar. Daarna daal je af en wandel je langs de Maas terug richting Monthermé.
Het is precies die combinatie die de wandeling zo aantrekkelijk maakt. Eerst kijk je van tientallen meters hoog neer op de rivier, even later loop je langs diezelfde Maas. Boven krijg je het panorama, beneden hoor je het water. En ondertussen krijg je gratis een stevige portie Ardennen in de benen.
Een stadje tussen water en bos
Monthermé zelf hoeft het niet van grootse architectuur of drukke winkelstraten te hebben. Gelukkig maar. Het stadje leeft vooral van zijn ligging. Water, leisteen, beboste hellingen en huizen die zich tussen rivier en rotsen hebben genesteld bepalen het beeld.
Wie nog wat cultuur wil meepikken, kan langs de voormalige abdij van Laval-Dieu. De oorsprong ervan gaat terug tot de twaalfde eeuw en herinnert eraan hoe sterk de geschiedenis van de Ardennen verbonden is met kloosters en monniken die eeuwenlang mee het landschap vormgaven. Achter de bakstenen gevel zit nog een middeleeuwse vierkante toren in leisteen verscholen.
Maar eerlijk is eerlijk: na enkele uren wandelen begint een ander cultureel instinct te werken. Dat van de dorst. En ook daarvoor hoef je Monthermé niet te verlaten.
Brasserie de Monthermé
Brasserie de Monthermé is precies het soort brouwerij dat bij deze omgeving past. Geen industriële bierfabriek aan de rand van een bedrijvenzone, maar een kleine ambachtelijke brouwerij die nadrukkelijk kiest voor lokale verankering. Alle bieren worden ter plaatse gebrouwen en de brouwerij probeert waar mogelijk met korte ketens en lokale of regionale leveranciers te werken.
Zelf omschrijven ze hun filosofie graag als ‘Made in Monthermé’. Zelfs de grondstoffen houden het redelijk lokaal. Ook de namen van de bieren verraden waar de brouwerij haar inspiratie haalt. La Yauque, La Brich’naude en La Berlée verwijzen naar het Ardense dialect, terwijl andere bieren namen dragen die verbonden zijn met lokale plekken en het erfgoed van de streek, zoals La Voie Verte en Le Crassier.
Dat maakt de brouwerij meer dan zomaar een plaats waar toevallig bier wordt gemaakt. Ze probeert de streek ook letterlijk in het glas te krijgen. Niet door allerlei grote verhalen over terroir te verzinnen, maar door zich bewust te verbinden met haar omgeving. Rechtstreekse verkoop in de brouwerij speelt een belangrijke rol en bezoekers kunnen er ook kennismaken met het brouwproces.
En geef toe: een lokaal bier smaakt toch net iets beter wanneer je enkele uren eerder vanaf een rots hebt staan kijken naar het landschap waarnaar het verwijst.
Soms hoeft een reisprogramma echt niet ingewikkelder te zijn.
Foto’s © Liesbeth Stessens
Dorstig naar meer biernieuws? Klik hier!
